Łódź

 Z 130 minutowym opóźnieniem pociągu dotarłam do Łodzi 

Przywitała mnie deszczowo ale spokojnie

Sobota była leniwa ja na zakupach i spacerze po Piotrkowskiej  i Manufakturze 

Popołudnie pełne spotkań ludzi co przyszli specjalnie bo ja przyjechałam 

Było to miłe no jedni przed praca drudzy po pracy jeszcze inni przed imprezą rodzinną 

Ale znaleźli ten czas by wpaść wypić kawkę zjeść bułeczki co upiekłam

By spotkać się pogadać i pobyć razem 

To dużo dla mnie znaczyło 

Pokazali mi że jestem ważna i wyjątkowa 

Dali mi siłę i wiarę że jestem coś warta

Dodali mi skrzydeł 

                                    ***

Byli też tacy niby bliscy a jednak tak dalecy

Nie znaleźli czasu na kawę 

Czy mam żal ... Nieee poprostu pokazali mi że byłam im tylko potrzebna gdy oni potrzebowali

Czas usunąć te numery i nie łudzić się dłużej 

                         ***

Przyjaciel wie że 8 lat temu stwierdzono u mnie Alzheimera

Czasem mu mówiłam że widzę że choroba postępuje 

Co prawda ludzie co widzą mnie rzadko nie zauważają tego 

Tłumaczą roztargnieniem lub moim żywiołowym sposobem bycia

Ale w czasie tego pobytu i przyjaciel zauważył że częściej się powtarzam że zapominam niby drobne rzeczy ale kiedyś tego nie było ,że dłużej dobieram słowa że czasem nie potrafię nazwać prostych rzeczy

Zauważył to powiedział ,a mi poprostu popłynęły łzy gdy to słuchałam 

Sama zauważyłam już jakiś czas temu że znając las blisko drogi bo dosłownie kilkanaście kroków zgubiłam się

Poprostu był moment że stanęłam i nie wiedziałam gdzie jestem

To samo było w Łodzi zwątpiłam stanęłam i nie byłam pewna gdzie jestem a też znam tą drogę bardzo dobrze.

Widzę że choroba postępuje buntuje się ,nie daje się,ale boje się co będzie dalej

Ten pobyt w Łodzi wiele mi dał spokoju ciszy i czasu dla siebie 

Naładowałem akumulatory i czas iść dalej

Zadbać o siebie i swoje zdrowie fizyczne i psychiczne

Dziękuję że Jesteście ze mną ❤️